برگریز

خوب. بذارید ریاضیات شمارو با یه سوال بسنجم! به نظرتون اگه 19 عدد جوجه داشته باشیم احتمال این که هر نوزده تا خروس باشن چقدره؟ احتمال اینکه 6 تاش مرغ باشه چقدره؟ احتمال کدوم یکی بیشتره؟

خوب باید بگم ماهم مثل شما خر شدیم و به ریاضیات اعتماد کردیم. نوزده تا جوجه خریدیم به این امید که حداقل یه سومش مرغ میشه. ولی ازونجایی که خواست خداوند تبارک و تعالی بر هرچیزی از جمله ریاضیات مقدمتره، خدا خواست تا قدرتش رو به ما نشون بده (نوشتم قدرت اما شما بخونید بیلاخ) و هر نوزده تا جوجه خروس شدن.

بلی. حالا اگه اندکی به رفتار و خصوصیات طیور وارد باشین میفهمید که بعد بالغ شدن خروسا چه اتفاقی افتاد. اصولا آقایون خروس فقط و فقط یه چیز براشون مهمه و اون اطفای غریزه جنسیشونه. یعنی یه خروس اگه جیره غذاییش نصف بشه اما تعداد مرغهای دوروبرش دوبرابر، شنگولتر میشه!

حالا این نوزده تا خروس بنابه غریزه خدادادی بعد بالغ شدن دنبال مرغ بودن و چون پیدا نمیکردن، گردن کلفتاشون میریختن سر ضعیفترا. این بود که یکیشون کلا شل و پل شد و ما مجبور شدیم علی رغم میل باطنی در سه ماهگی 16 تاشون رو بفروشیم.

حالا چندتا خروس داریم؟ 4 تا!! ما چندوقتیه یه خروس گردن کلفت دیگه داریم که سه تا مرغ هم داره (البته 4 تا داشت ولی یکیشون عمرش رو داد به شما). این سه تا خروس جوون چون زورشون به همدیگه نمیرسه دست به یکی کردن تا اون سه تا مرغو از چنگ خروس بزرگه دربیارن. یه ماهی طول میکشه تا جنگ مغلوبه بشه و اون موقع خدا به داد مرغامون برسه!

آها صبر کنید تموم نشده. میخوام یه چند خطی هم سیاسی بنویسم. ببینید عزیزان من این جمهوری اسلامی مثل کفتار میمونه. هرچی بیشتر بهش رو بدی پرروتر میشه. اینجور نیست که شرم و حیا مانعش بشه و بگه بفرمایید سر غذا. این مساله هم در سیاست خارجی هست هم داخلی.

اون آقای اوبامای اخمخ اگه فکر کرده با بهبه و چهچه میتونه این آقایون رو نرم کنه کور خونده. این کارش فقط باعث میشه جمهوری اسلامی از موضع ضعف بیرون بیاد و گردنشو کلفت تر هم بکنه. این آقایون اصلاح طلبا هم که از قلع و قمع مطبوعات به دستور رهبری در سال 78 به این طرف مدام سینه خیز عقبگرد کردن باید یه همچین روزی رو هم میدیدن.

کشته شدن اون خانوم خدابیامرز یعنی شهید ندا اونقدرها منو متاثر نکرد. اینهمه هم که دنیا رو تکون داد منو جابجا نکرد. انگاری دنیا فکر میکرد این بار اولیه که یه آدم بیگناه توی این مملکت کشته میشه.

خوب هم میدونستند. همه ما میدنستیم در دوروبرمون توی همین زندانها و شکنجه گاهای رژیم چه جنایتهایی که نمیشه. فقط چشمامونو بسته بودیم و دنبال زندگی اسف انگیز و محقر خودمون بودیم. انگاری باید یه زن جوون اونم در پایخت به طرز دلخراشی کشته بشه تا برای مدتی چشمامونو باز کنیم و عمق کثافتی که سی ساله توش دست و پا میزنیمو بفهمیم.

دقیقا یه سال پیش، توی شهر دوراقتاده و عقب مونده ایلام عین همین اتفاقات تهران و شیراز و اصفهان افتاد. جمعیتی که به نتایج انتخابات مجلس اعتراض داشتن رو بی هدف به رگبار بستن و سه تا بچه 12 و 16 و 17 ساله کشته شدن. مطمئنم بیشتر شما اصلا خبر ماجرا رو نخوندین.

خیلی بده که مثل یه تیکه سنگ در خلا مابین کهکشانی احساس تنهایی کنی. ناامید باشی و غمزده و هرچی فکر میکنی چرا اونجایی یا کدوم احمقی تورو گذاشته اونجا بیشتر گیج میشی.

داشتم با خودم فکر میکردم الآن موضوع مهمی که توی سوئیس دارن راجع بهش بحث میکنن چیه؟ حالا نپرسین چرا سوئیس؟ این نرم افزار فیلتر شکن من گوگل رو که باز میکنه یه راست میره سراغ Schweiz .

خوب میدونید اونجا چه خبره؟ دولت سوئیس میخواد روی کلینیک های اوتانازی محدودیت بذاره. ظاهرا توی سوئیس کشتن از روی ترحم آزاده و به همین خاطر از بقیه اروپا کسایی که میخوان زودتر از شر عذاب این زندگی مزخرف راحت بشن میرن اونجا. همین باعث شده یه نوع خاص از توریزم به اسم suicide tourism هم ایجاد بشه. حالا دولت تصمیم گرفته در این بساط رو تخته کنه. چون فکر میکنه این کلینیکا به جای گرفتن جون آدما از روی ترحم به خاطر پول آدم میکشن.

همین